หนังสือธรรมประทีป ๙ ธรรมะภาคปฏิบัติ โดย อ.ไชยทรง จันทรอารีย์

 

ความสับสนในการใช้ปัญญาตัดอารมณ์โดยฉับพลัน

ในการสนทนาธรรมในที่ต่างๆ หลายแห่ง เช่น ในพระอภิธรรมก็ดี ลัทธิฮวงโปก็ดี ลัทธิเว่ยหล่างก็ดี ในสำนักปฏิบัติสมาธิวิปัสสนาหลายๆ แห่งก็ดี ที่กล่าวกันว่า สมาธิเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติให้เสียเวลาอ้อมค้อม สู้ปฏิบัติวิปัสสนาโดยตรง หรือใช้ปัญญาตัดอารมณ์ฉับพลันไม่ได้,นั้น

ขออธิบายให้ชัดเจนไว้ ณ ตรงนี้ว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงบัญญัติ วิธีปล่อยวางอารมณ์เพื่อให้พ้นทุกข์ไว้ คือ ศีล สมาธิ ปัญญา สำหรับให้ชาวพุทธได้ถือปฏิบัติตามเสด็จ รวม ๓ ประการนี้ จะขาดการปฏิบัติข้อหนึ่งข้อใดเสียนั้น ย่อมไม่ได้เลย

ดังนั้น ผู้ที่เห็นว่าสมาธิไม่จำเป็น ย่อมกล่าวด้วยความเข้าใจผิด ที่ไปรู้เห็นการปฏิบัติปล่อยวางอารมณ์แบบฉับพลันของลัทธิเว่ยหล่างหรือลัทธิฮวงโป หรือสำนักปฏิบัติธรรมต่างๆ ที่ผ่านการปฏิบัติสมาธิมาจนชำนาญเป็นวสีแล้ว แต่ไม่ได้เห็นขณะที่เขากำลังปฏิบัติสมาธิอย่างขะมักเขม้น ก็เลยเหมาเอาว่า สามารถปฏิบัติโดยวิธีใช้ปัญญาแบบฉับพลันได้ จึงละเว้นการปฏิบัติสมาธิเสีย,อย่างน่าเสียดาย ซึ่งย่อมส่งผลให้การปฏิบัติธรรมล้มเหลวในที่สุด

 

คัดลอกจากธรรมประทีป ๙ ธรรมะภาคปฏิบัติ อ.ไชยทรง จันทรอารีย์ หน้า ๑๔๒

 

ก่อนหน้า  อัญญาวิโมกข์

อ่านต่อ  การนำผลของการปฏิบัติสมาธิไปใช้