หนังสือธรรมประทีป ๙ ธรรมะภาคปฏิบัติ โดย อ.ไชยทรง จันทรอารีย์

 

ความตั้งใจทำงาน,ไม่ใช่สมาธิ

ในปัจจุบัน ผู้ศึกษาธรรมะเป็นอันมากแยกไม่ออกว่า สภาวธรรมของ ความตั้งใจทำงาน กับ สมาธิ นั้น แตกต่างกันอย่างไร ก็เลยเข้าใจว่าเหมือนกัน จึงเกิดความสับสนขึ้นเป็นอันมาก

เมื่อเห็นว่า ทั้งสองอย่างเหมือนกันแล้ว ก็เลยเข้าใจและเห็นเลยออกไปว่า เพียงแต่ตั้งใจวิ่งเล่นเท่านั้น ก็มีสมาธิเช่นเดียวกับสมาธิของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเหมือนกัน

และเมื่อเห็นว่าสมาธิเป็นสิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติ ใครจะตั้งใจทำงานอะไรขึ้นมา หรือนั่งฟังเพลง ก็ว่านั่นเขามีสมาธิอยู่แล้ว จึงทำงานนั้นๆสำเร็จ หรือฟังเพลงรู้เรื่อง ใครกำลังนั่งคิดฝันหวานเรื่องอะไรอยู่ ก็ว่านั่นเขามีสมาธิอยู่ จึงนั่งคิดเรื่องนั้นๆ อยู่คนเดียวได้ ดังนี้เป็นต้น

ด้วยความเข้าใจผิดเช่นนี้ จึงพากันละเลยการปฏิบัติสัมมาสมาธิ ทั้งนี้เพราะไม่เห็นความสำคัญ เมื่อไม่ปฏิบัติสัมมาสมาธิ จิตย่อมไม่มีพลังปล่อยวางอารมณ์ที่เข้ามากระทบ จึงย่อมถูกปรุงแต่งให้หวั่นไหวซัดส่ายตามอารมณ์ไปด้วย เป็นธรรมดา

 

คัดลอกจากธรรมประทีป ๙ ธรรมะภาคปฏิบัติ อ.ไชยทรง จันทรอารีย์ หน้า ๑๔๒

 

ก่อนหน้า  สมาธิที่มีโดยธรรมชาติ,ไม่มี

อ่านต่อ  การทำสมาธิหลับตาหรือลืมตา